Na današnji dan, 7. februara 1864. godine u Beču preminuo je Vuk Stefanović Karadžić.  Vuk je postavio okvire moderne Srbije kao reformator srpskog jezika i pisma, načinivši azbuku, najlogičniji alfabet oličen u jednom slovu za svaki glas koji savršeno odgovara prirodi srpskog jezika.

Za Jakoba Grima Vuk je bio „ratar“ srpske kulture koji je predanim radom na očuvanju i sakupljanju srpskog narodnog stvaralaštva sagradio mostove kulture i međusobnog razumevanja između srpske i evropske kulture. Vuk je bio mišljenja da „U našijem je narodnijem pjesmama za nas najdragocjenija čistota i sladost našega jezika: kad bi književnici to poznavali, onda oni ne bi kvarili i grdili najveću dragocjenost svoga naroda, svoj narodni jezik, nego bi se trudili naučiti ga iz narodnijeh pjesama.“
Vuk Karadžić je 1985. godine od strane Uneska proglašen za počasnog građanina sveta kao čovek koji je svojim radom pomerao granice vremena i prostora, i time dao ogroman doprinos duhovnom jedinstvu čovečanstva.
„Evo nas, braćo Srbi, nad pokojnikom življim od svih. Danas mi ovde okupljeni, smrtni i prolazni, ispraćamo u vječnost besmrtnika. Ovaj datum ući će u istoriju Srbije, Evrope i svijeta. Sricaće ga i učiti naizust đaci naše otadžbine uz slova iz najljepše azbuke, i pjevaće o njemu uz epske pjesme koje je obesmrtio ovaj besmrtnik, i koje su ovjekovječile njega i njegov narod. Veliku svjetlost srpskog srednjeg vijeka utulilo je agarjansko ropstvo, i prognalo Srbe sa evropske i svjetske kulturne scene. Vuk Stefanović Karadžić, samouko seljače iz Tršića, titanskim naporom i podvigom, vratio je svoj narod na velika vrata u dvore Evrope i svijeta. Srbi su, zahvaljujući njemu, stali rame uz rame uz velike narode starog kontinenta. Sveti Sava je otvorio vrata i prozore na srpskoj kući, a Vuk je upalio veliku svjetlost u srpskoj duši.“ (Govor arhimandrita Gerasima Petranovića nad Vukovim odrom, prema književniku Nikoli Devuri).

Autor portreta Vuka Karadžića: Jovan Popović, 1846. godina.